CAR AND DRIVER ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Οι σχολικές ποδιές και το τελευταίο κουδούνι 26/9

  • img

Πώς μια ιστορία του Γιάννη Τσεκλένη από το "μακρινό" 1982 μας θυμίζει ότι εδώ και τέσσερις δεκαετίες τίποτα εκτός από τα ονόματα δεν έχει αλλάξει. Ίσως ούτε και τα ονόματα...

«Το 1982 στις 5 Φεβρουαρίου, ο Ανδρέας Παπανδρέου καταργεί τις σχολικές ποδιές. Είχε την πρόθεση να επιτρέψει στους δεκαοκτάρηδες να ψηφίζουν και ήθελε να κάνει κάτι για τα νέα παιδιά που θα ψήφιζαν για πρώτη φορά μόλις θα τελείωναν το σχολείο στον επόμενο γύρο των εκλογών. Με αυτή την του την απόφασή έκλεισε 120 βιομηχανίες. Εμένα τότε με έπιασε με 320.000 μέτρα ύφασμα για ποδιές. Μπλε, ειδικής παραγωγής, πανάκριβες, ούτε εξαγωγή δεν μπορούσα να το κάνω στην Σαουδική Αραβία όπου φορούσαν ποδιές. Η απάντηση του υπουργού Παιδείας τότε, του Λευτέρη Βερυβάκη ήταν δηλωτική της αντιμετώπισης που είχαμε: "Βρε αθεόφοβοι, από τώρα είστε έτοιμοι; Φεβρουάριο μήνα για Αύγουστο;. Μα η αγορά της ποδιάς ήταν ένα εκατομμύριο διακόσιες χιλιάδες κομμάτια. Πώς λοιπόν θα γινόταν η παραγωγή τους ώστε έγκαιρα να έφθαναν στα καταστήματα; Αυτή η άγνοια χτυπά μπούμερανγκ την επιχειρηματικότητα».

Τα λόγια αυτά προέρχονται από έναν άνθρωπο που θα μπορούσε να γράψει την "Ιλιάδα" και την "Οδύσσεια" μαζί της ελληνικής επιχειρηματικότητας, του Γιάννη Τσεκλένη, σε μία πολύ ωραία συνέντευξη στην Έφη Φαλίδα στα ΝΕΑ. Και περιγράφει όσο πιο παραστατικά γίνεται τις κακοδαιμονίες μιας κοινωνίας και μιας παρασιτικής οικονομίας, η οποία από τότε είχε προδιαγράψει την πορεία της προς τα βράχια της κρίσης. Λέει και άλλα πράγματα ενδιαφέροντα ο κ. Τσεκλένης.

Ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι μία «βελονοχώρα», ότι η μεταποίηση είχε εξαγωγές το 1988 περί τα 2,5 δισεκατομμύρια δολάρια, αν τα μισά από αυτά ήταν επώνυμα προϊόντα θα ανέβαινε εύκολα στα 8 δισ. δολάρια, κανείς δεν θα είχε ανάγκη τον τουρισμό, "ο τουρισμός κοστίζει" λέει ο κ. Τσεκλένης. Μιλά για την απώλεια ενός ολόκληρου κλάδου, για την απαξίωση της ελληνικής υφαντουργίας, για την έλλειψη στελεχών, για τις ανοιχτές αγορές και τα ορθάνοιχτα μυαλά που δεν υπήρξαν, για "τρένο που πέρασε, στάθηκε και έφυγε".

Ο Γιάννης Τσεκλένης θα μπορούσε να είναι ένα κορυφαίο role model για νέους ανθρώπους της σημερινής γενιάς που θέλουν να ανοίξουν τα φτερά τους πέρα από τη μοίρα που τους έχουν προδιαγράψει τα αμφιθέατρα της ντροπής. Αυτούς που θέλουν να ξεφύγουν από ένα ιδιότυπο σοσιαλ-καπιταλιστικό οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο όπου ακόμα και ο ιδιωτικός τομέας προσπαθεί να επιβιώσει κολλημένος παρασιτικά πάνω σε ένα κράτος-αφέντη, αποκτώντας όλο και περισσότερο τα καρκινώματά του. Σ' εκείνους που βλέπουν τον κόσμο να προχωρά, να εξελίσσεται, να δημιουργεί, σε πείσμα μουχλιασμένων ιδεοληψιών και υστερο-σοσιαλιστικών συνθημάτων που ούτε ως καρτ ποστάλ στα τουριστάδικα της Ιστορίας δεν έχουν θέση πια.

Ο Γιάννης Τσεκλένης (και αρκετοί άλλοι εκείνης της εποχής) αναζήτησαν την πνευματική, αισθητική και επαγγελματικής τους καταξίωση στο εξωτερικό και τα κατάφεραν, μέχρι να φάνε τα μούτρα τους στα πρωτοσοσιαλιστικά μουστάκια και τα γυαλιστερά κοστούμια της Αλλαγής. Και απαξιώθηκαν σε μια χώρα που οι έννοιες "κέρδος", "επιχειρηματικότητα", "καριέρα" είναι αυτές που σε κάνουν απόκληρο της κοινωνίας και όχι προβεβλημένο μέλος της. Όχι μόνο τότε, αλλά και σήμερα. Δυστυχώς πολύ περισσότερο σήμερα.

Πριν λίγες ημέρες βρέθηκα προσκεκλημένος της BMW στο Ρότερνταμ όπου μεταξύ άλλων υπογράφηκε και μνημόνιο συνεργασίας της εταιρίας με την πόλη για το μέλλον των μετακινήσεων. Δεν θα επεκταθώ σε όσα θαυμαστά μας αποκαλύφθηκαν (διαβάστε τα στο επερχόμενο τεύχος του Car And Driver). Ούτε στον μόνιμο τρόμο που έχει ένας Έλληνας επισκέπτης ότι ανά πάσα στιγμή καμιά δεκαριά κρανοφόροι θα έμπαιναν μέσα και θα τα έκαναν λαμπόγυαλο γιατί που ακούστηκε να υπογράφει μια ιδιωτική εταιρία με έναν δήμο και να ξεχνά ότι «ένας είναι ο εχθρός ο καπιταλισμός».

Θα σας μιλήσω για κάτι που κυριολεκτικά με γέμισε θλίψη. Για το “HAVEN LAB”. Ένα τεράστιο σύμπλεγμα αποθηκών σε ένα από τα δεκάδες ντοκ του λιμανιού, όπου η πόλη και το πανεπιστήμιο Erasmus έχουν δώσει όλα τα εφόδια στους φοιτητές κάθε ειδικότητας να κάνουν τα εργαστήριά τους σε πραγματικές συνθήκες, με κανονικά εργαλεία, και όσο γίνεται πιο κοντά στην παραγωγή. Ενώ ένα δεύτερο κομμάτι είναι ένας ελεύθερος χώρος χωρισμένος στο δάπεδο σε κουτάκια των 40-50 τετραγωνικών, μέσα στα οποία μπορούσαν να έρθουν οι νεαροί start uppers και με πολύ συνοπτικές διαδικασίες να ξεκινήσουν την δραστηριότητά τους.

Πρόκειται για τον μεγαλύτερο στεγασμένο χώρο της Ευρώπης για τέτοιου είδους δραστηριότητες, ένα μοναδικό εργαστήρι δημιουργίας και πνευματικής ευδαιμονίας που πέραν όλων των άλλων σε καθηλώνει με την απόλυτη -σχεδόν εκκλησιαστική- ησυχία του και την απίστευτη για ένα τριτοκοσμικό Έλληνα καθαριότητά του (δεν μιλώ για κομματικές αφίσες και πανό, αυτά αν τα πεις θα το εκλάβουν για άγνωστης έμπνευσης κακό χιούμορ, μιλώ για τις τουαλέτες που ήταν πιο καθαρές και από πανάκριβο αθηναϊκό εστιατόριο).

Η ιστορία με τις ποδιές του Τσεκλένη και τα αμέτρητα τόπια ύφασμα που ξέμειναν, είναι τόσο παλιά όσο και σημερινή. Μόνο τα ονόματα να αλλάξετε -σχεδόν ούτε και αυτά...- και όλα είναι ίδια, κοντά 40 χρόνια μετά. Ίσως και χειρότερα, καθώς όπως φαίνεται έχουμε πια εθιστεί σ' αυτό το κρατικοδίαιτο μοντέλο οικονομικής λειτουργίας και μιας ράτσας που πάντα είχε τα θέματά της με την κατσίκα του γείτονα και όχι με το γάλα της δικής της. Και οτιδήποτε έξω από αυτό όχι μόνο δεν μπορούμε να το αξιολογήσουμε αλλά το πολεμάμε κιόλας με όλες μας τις δυνάμεις.

Βλέπω τα Ολλανδάκια με σηκωμένο το χέρι στο πρώτο-πρώτο θρανίο των νέων καιρών, βλέπω τα Ελληνάκια να αφισοκολλούν ανάμεσα σε εμπόρους ναρκωτικών (και με το νόμο πλέον...) και ξέρω πια ότι δεν υπάρχει χώρος για αυταπάτες. Με ποδιές ή χωρίς, το τελευταίο κουδούνι, εκείνο του σχολάσματος της Ιστορίας, έχει ήδη χτυπήσει για εμάς.


 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

  • 26/9

    Οι σχολικές ποδιές και το τελευταίο κουδούνι

    Πώς μια ιστορία του Γιάννη Τσεκλένη από το "μακρινό" 1982 μας θυμίζει ότι εδώ και τέσσερις δεκαετίες τίποτα εκτός από τα ονόματα δεν έχει αλλάξει. Ίσως ούτε και τα ονόματα...

  • 2018 TESLA 27/8

    Έφθασε η αρχή του τέλους για την Tesla;

    Η εταιρία του Elon Musk εκτοξεύθηκε στα ύψη μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα. Ίσως όμως το διάστημα της πτώσης να είναι ακόμα μικρότερο.

  • 2018 PREMIUM BRANDS 7/6

    Tι κάνει (και τι δεν κάνει...) μια μάρκα premium

    Δυο-τρια πράγματα είναι αυτά που κάνουν μια μάρκα αληθινά premium. Και σίγουρα δεν την κάνει το "έτσι θέλω" του τμήματος μάρκετινγκ και ένα διαφημιστικό σποτ με σοβαρές γραμματοσειρές.

  • 2018 ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ ΚΙΦΙΣΟΣ 10/5

    Είμαστε όλοι συνένοχοι για τον Κηφισό

    Ένα φορτηγό με μεθυσμένο οδηγό (και πιθανόν και άυπνο), που έχει πιαστεί και πάλι πιωμένος και αφέθηκε, πάνω σε ένα φορτηγό με ψεύτικα χαρτιά και "μαϊμού" πινακίδες, χάνει τον έλεγχο και σκοτώνει δυο ανθρώπους. Πόσο πιο αφόρητα ελληνικό θέλεις να σου το κάνω;

  • 2018 ΠΡΟΣΤΙΜΑ ΚΟΚ 8/5

    Η τιμή των προστίμων

    Σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο (που ακόμα δεν έχουμε αποφασίσει αν θέλουμε να ανήκουμε ή απλά ξεχρεώσαμε με τον Παρθενώνα και τον Σωκράτη) η αυστηρή αστυνόμευση είναι η μόνη οδός για μείωση της παραβατικότητας στους δρόμους. Στην Ελλάδα όμως ακόμα το συζητάμε...  ...

  • 2018 ΜΕΣΑΙΑ ΛΩΡΙΔΑ 16/3

    Η μάστιγα της μεσαίας λωρίδας

    ​Τα προβλήματα στην Ελλάδα δεν προκύπτουν μόνο από την Δεξιά ή την Αριστερά, αλλά κυρίως από την Μεσαία. Για τις λωρίδες των αυτοκινητόδρομων μιλώ...

  • 2018 ΗΛΕΚΤΡΙΚΑ ΕΛΛΑΔΑ 28/2

    Ηλεκτρικό αυτοκίνητο; Ευχαριστώ δεν θα πάρω!

    Το μέλλον σίγουρα έρχεται με ορμή να αλλάξει τα πάντα. Αρκεί να φθάσει η μπαλαντέζα της υπομονής...

  • 2018 DIETER ZETSCHE 14/2

    Ο ταλαντούχος κύριος Zetsche

    To αφεντικό της Daimler είναι απόλυτος σταρ της αυτοκινητοβιομηχανίας, είτε αυτοτρολάρεται σε παγκόσμια Live μετάδοση για το μουστάκι του, είτε στέκεται ψηλά ως Manager Universalis, στο επίκεντρο μιας εποχής που αλλάζει με φρενήρεις ρυθμούς.

  • 2018 FCA PUNTO 25/1

    Πούντο το Punto;

    Που χάθηκαν όλα τα Punto (και τόσα μικρά Ιταλικά αυτοκίνητα) που γέμιζαν με έξυπνες ιδέες και την χαρά της οδήγησης τους δρόμους της Ευρώπης;

  • ΔΙΟΔΙΑ ΕΘΝΙΚΕΣ ΟΔΟΙ 11/1

    Eθνικές Ελλάδος

    Το κίνημα 'Δεν Πληρώνω' τώρα δικαιώνεται. Όχι με 'τζάμπα' μαγκιές (όχι και τόσο τζάμπα όπως αποδεικνύεται τελικά) και σηκωμένες μπάρες, αλλά με ένα πιο απλό όσο και αρκετά γοητευτικό τρόπο.

  • ΧΙΟΝΙΑ ΕΘΝΙΚΗ 28/12/2017

    Έλληνας

    Οδηγοί εγκλωβισμένοι σε πέντε πόντους χιόνι στην Ε.Ο. Αθηνών-Θεσσαλονίκης τα βάζουν με το Κράτος, την Εταιρία, την Αστυνομία, τον Άλλον, τον Ίδιο, τον Κανένα.

  • 21/12/2017

    Ποιός χρειάζεται -πραγματικά- τα SUV;

    Mπορούν μερικοί παραπάνω πόντοι απόστασης από το έδαφος να δικαιολογήσουν την εμπορική υστερία με τα SUV; Και γιατί ένα φορτωμένο Skoda Roomster στις ερημιές του Γράμμου είναι πιο 'τζιπ' από όλα τα ηλεκτρονικά διαφορικά και τις off road ψηφιακές 'χάντρες»...

  • 11/12/2017

    Ηλεκτρικά αυτοκίνητα: Κλειδί η Κίνα

    H τεράστια αγορά της Κίνας κρατάει το κλειδί των εξελίξεων στον μεγαλύτερο μετασχηματισμό που γνώρισε η αυτοκινητοβιομηχανία στην ιστορία της.